Brazilië Vandaag

Maandag 26 juni 2006 was een “off-day”….

Ik voelde me wat lusteloos en verloren. Het weer hielp ook niet echt; veel buien en wind. De voorkant van mijn appartement moet ook weer eens opgeknapt worden; het water wordt als een spons naar binnen gezogen…

Eigenlijk had ik volgens mijn lijstje een aantal zaken aan te pakken, maar veel verder dan het aanpassen van deze website kwam ik niet vandaag.

Rond een uur of 22:00 besloot ik toch maar weer naar mijn favoriete restaurant te gaan. Een pizzaria. De eigenaar komt van oorsprong uit São Paulo, maar heeft jaren gewoond in Italië. Hij ging daar heen tijdens het WK Voetbal; dat was namelijk een makkelijke manier om het moeilijke Brazilië te onvluchten en eenvoudig Europa naar binnen te gaan. Jaren heeft hij daar gewoond en gewerkt, totdat de heimwee het won van de “zekerheid” in het “moderne” Europa. Terug naar Brazilië!. Deze keer niet naar São Paulo, maar naar Pírangi do Norte, een klein plaatsje, van oorsprong vissersplaatsje, vlak onder Natal.

Hij heeft daar een kleine woning omgebouwd tot een pizzaria. In Nederland bevond mijn favoriete pizzaria zich in Groningen. De naam weet ik niet meer, maar de kwaliteit was een uitroepteken waard. Dit ben ik later nooit meer tegen gekomen. Maar ook “mijn” huidige pizza-boer weet een kwaliteit op tafel te toveren die een uitroepteken waard is.

Maar nog los van het eten, ik ken de eigenaar en het personeel. Het zijn mijn lokale kennissen. En veel hebben we al gedeeld. Daarnaast heb ik er een mooi uitzicht op een klein pleintje, ommuurd door een bakkerij, de kerk, het postkantoor, de school, wat huizen en een supermarkt. Ik was net binnen, of eigenlijk: net buiten. Ik zit het liefst buiten op het “terras”.  Totdat de hemel zich veranderde in een koude douche. Gelukkig stond er geen wind en kon ik droog buiten zitten, totdat ik wat nattigheid aan de onderkant begon te voelen….. De regen viel via de parasol van kokosbladeren op de rugleuning van mijn stoel en ik was niet langer meer verzekerd van een droog plekje. Er zat niets anders op dan naar binnen te gaan.

Op het pleintje zag ik een tiental mensen in paniek een schuilplek zoeken. Een half uur later kwam de lokale politie in een afgeragde auto in z’n achteruit over de weg gereden, in de richting die niet is toegestaan, maar regels zijn hier regels en uitzonderingen uitzonderingen. Het volk op het plein begon te schreeuwen…. De wagen van de politie pakte namelijk een stuk van de straat-versiering mee. Zij waren daar al uren mee bezig om het plein ermee te versieren, maar de regen verhinderde hen om het af te maken….. Terwijl de regen als een stortbad uit de hemel kwam vallen werd de versiering in samenwerking tussen de politie en de bewoners van het plein gered….

Inmiddels was mijn pizza gearriveerd. Ik wordt altijd bediend door een jonge dame uit een naburig dorp. Zij is altijd erg vriendelijk voor me en soms hebben we wel eens een gesprek. Haar moeder heeft in diverse landen in Europa gewoond en schijnt 6 talen te spreken. Zij zelf kent haar vader niet. Het is een dame vol trots en ik mag haar graag. Inmiddels is ze begonnen met een cursus karate. Dat verbaasde mij. Karakte leek mij niet een typische sport voor Brazilianen, totdat zij mij in een betoog uitlegde welke sporten momenteel in zijn in Brazilië. Blijkbaar toch niet goed opgelet….

Alvorens de eerste hap te hebben genomen, het regende nog steeds, hadden de bewoners van het plein de werkzaamheden al weer hervat. Een lint van 200 meter met gele en groene slierten werd op provisorische wijze in de hoogte gebracht op het plein. Morgen speelt de nationale trots immers de achtste finales en alles moet er op zijn voorbereid….

Ik mag dan een “off-day’ hebben gehad vandaag, maar ik weet dat ik tijdens het nuttigen van mijn maaltijd mensen heb gezien die ondanks een “off-leven” altijd doorgaan, en ik voelde een diepe schaamte.

Morgen ga ik ook Brazilië aanmoedigen…….

Ik voel mij heel gelukkig dat ik veel van de voorafgaande personen persoonlijk ken. En ik neem het mezelf heel erg kwalijk dat ik af-en-toe eens wakker word met een “no-smile”…