Brazilië Vandaag

Ik heb dit al eens op een prikbord geplaatst maar mischien zijn er mensen die dit niet gelezen hebben.

———————————

Het zeek vandaag de hele dag en ik ben niet verder gekomen dan wat geld uit de muur halen en een bouillon eten in mijn “stamkroegje”, bij een vriendelijke oudere dame met wie ik meteen een open kontakt had.

Ik zit daar vaak ’s middags om een biertje te doen of om op de bus te wachten, die zolang wegblijft dat ik met mijn ongeduldige hoofd niet kan wachten, de taxi kost hoogop 3 Euro en het stikt van de taxies.

Er is nog een ander alternatief maar daar begin ik pas aan zodra ik in het terminale stadium van een slopende ziekte kom….de Mototax….

Venijnige brommertjes die geen partij zijn voor de auto’s en de gaten in de weg, die je na een regenbui niet meer ziet.

Ik ben laatst naar Fazendinha gegaan met de gewone lijnbus, 13 km hobbelen en schudden en voor 1 Real ( gedeeld door 3.6) kwam ik ter plekke aan met een zekere veiligheid.

Als je weet hoe de bussen hier werken dan is dat een redelijk te doen vervoer, in ieder geval goedkoop.

Als je als Gringo op een normele bus stapt zijn de ah’s en oh’s niet van de lucht, vooral hier, ik ben bijna twee meter lang, weeg minder dan de gemiddelde Braziliaan, heb lang blond haar in een staart en een vreselijk donkere stem.

Vooral kinderen kunnen je zo heerlijk aan staan te staren, als je dat als volwassene zou doen heb je grote kans op verkeerde gevolgtrekkingen van de meest uiteenlopende aard.

Hoe jonger de kinderen, hoe spontaner de totale verbazing die van hun gezicht afdruipt en vaak moeten zij door de ouders tot de reeele wereld terug geroepen worden om door te lopen of niet met open mond in een gat te stappen.

Vaak gaat men ervan uit dat de Gringo toch geen woord verstaat en maken de opmerkingen, die heen en weer vliegen, de ouders pas aan het schrikken als ik met mijn Boris Karloff stemgeluid op één van die opmerkingen reageer.

Dan schiet er even een paniekblik door de ogen die met de eerste glimlach verdwijnt.

Er is niets wat ijs sneller breekt dan een typische kinderuitdrukking die als ongezouten komentaar naar buiten flapt! Als het eerste kontakt dat overleefd dan zit het wel goed.

Ik loop hier ’s middags door de buurt en soms gaat dan net de school uit, allemaal brede gezichtjes die, eindelijk verlost van dat geleer, rennen dan het gebouw uit en worden dan met mijn, in deze buurt zeker, onwaarschijnlijke verschijning geconfronteerd.

Je ziet dan van verre een verbaasde blik over de gezichtjes vloeien terwijl ze, hard remmend, elkaar even aankijken om te bevestigen of iedereen wel hetzelfde ziet. Alles in de fraktie van een sekonde.

Dan gaan ze met elkaar babbelend wat langzamer lopen om goed te kijken en opmerkingen te maken waarover stiekem gegniffeld wordt. Uit ervaring weet ik dat het, terwijl ze steels omhoog kijkend bij het langs lopen, precies 5 stappen duurt, dan zijn ze buiten bereik,om in lachen en komentaren uit te barsten.

Dan komt alles los.

Meestal betrappen ze me ook nog op het maken van een foto van de slagerij, of een AVON-uithangbordje, twee gieren, gieren, op de lantarenpaal…..dat is helemaal niet te geloven,

Ik vind het dan altijd leuk om het voor te zijn en, nog voordat ze bij me zijn een opmerking te maken in de trent van, “lang hé” óf, als ik ze heb horen zeggen, “een man met lang haar”, dan doet, “nee, een vrouw met een snor”, het altijd wel goed.

Ze schieten dan vóór mij in de lach en kan ik ook meegenieten. Soms stopt er eentje en stelt mij dan een paar vragen terwijl de anderen eerbiedig op een afstand blijven voor een minuut of wat, dan komen ze ook los. Blijk ik ongevaarlijk en zelfs, raar, maar vriendelijk.

Ik heb met kinderen wat meegemaakt.

In Bélem ( wat Bethlehem betekent) in de provincie Pará, zat ik vaak met Franny op een terras wat op een plein was gebouwd, een verhoging vanwaar je de menigte goed kon overzien.

Daar kom je vaak niet rustig zitten want dan kwamen de kinderen in hordes aan om je kauwgom, sigaretten, pinda’s en wat dan ook aan te bieden. Soms is dat hinderlijk vooral als je in een gesprek bent.

Omdat jouw “Gringo-zijn” wordt uitgebuid door net te doen alsof ze je niet begrijpen en zo wat meer aan kunnen dringen, kan dat wel erg lastig worden.

Soms willen ze je door uitputting zover krijgen om toch iets te kopen, vooral als je ze een openingetje geeft.

Soms kan je dat niet hebben en moet je je inhouden om niet grof te worden, en dat wordt je ook weleens.

Ik had in Fortaleza een truuk ontwikkeld! Meestal bieden ze allemaal hetzelfde aan en op een nieuwe plaats, omdat je dan eerst dagen bezig bent om je rust te veroveren, voor ze door hebben dat je geen tourist bent en op de hoogte van de gang van zaken, dan kocht ik van alles één in en hoefde ik alleen maar het evenbeeld van de aangeboden waar te laten zien en uit mijn mondhoek te zeggen “já tem” (heb ik al) en was ik er vanaf.

Tot op een dag een héél mooi klein dondertje me met enorme ogen aan stond te kijken en me haar hele trotse assortiment, ongewoon mooi met zorg uitgestald, aanbood, en ik er met mijn grote hoofd uit m’n mondhoek steeds maar ”já tem” uitgooiend.

Toen alles was afgewimpeld merkte ik op dat die kleine meid, héél stil naast me, mijn aandacht afdwong door me, zwijgend, van boven naar beneden in zich op te nemen alsof ze zeker wilde zijn om zoiets nooit meer te vergeten.

Toen ze zeker was van de aandacht die ze van me wilde hebben keek ze nog één keer, afsluitend, mijn lange lijf langs en kwam vanuit haar kleine teentjes een zo hardgrondig “miseravél” mijn persoon met pek en veren overdekken dat ik geheel sprakeloos was.

Ze draaide op haar hieltjes en met het neusje omhoog schreed ze weg van het misbaksel.

Ik had twee sekondes nodig om het kwartje te voelen vallen en daarna gleed ik gewoon van mijn kruk af van het lachen, we hebben krom gelegen, ik wilde het meisje nog terug roepen maar ik kon gewoon niet praten van de lach, het hele plein naar ons kijken met zo’n blik van, “gringos”.

Ik heb het meisje nooit meer gezien en heb dat jammer gevonden omdat dat nu één van de weinigen was waarvan ik had kunnen zien dat ze, ondanks de armoede, haar best deed om zich met weinig te onderscheiden van de rest.

Iemand speciaals te zijn met de weinige mogelijkheden die haar gegeven waren, haar spulletjes lagen er netjes bij, waren met zorg van het alom aanwezige stof ontdaan.

Als ik eerder opgelet had had ik de “wolk van frisheid” om haar heen opgemerkt alsof ze in een onzichtbare bol liep, en had ik zeker een paar dingen van haar gekocht als teken van waardering, om haar te laten weten dat het opgemerkt en gewaardeerd werd.

Ik had toen belangrijkere dingen aan mijn hoofd!

Had het te druk om dat moois op te merken!

Ik begin een misdaad door onachtzaamheid.

Wat zo belangrijk was, waar ik me druk over maakte, ik weet het niet meer!

Haar herinner ik me in alle details.

Haar ben ik verloren!

Was haar niet waardig

“Miseravél”!